Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere? Duo Reges: constructio interrete. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Nam, ut saepe iam dixi, in infirma aetate inbecillaque mente vis naturae quasi per caliginem cernitur; Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Confecta res esset. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam. Maximeque eos videre possumus res gestas audire et legere velle, qui a spe gerendi absunt confecti senectute.

Hoc non est positum in nostra actione.

Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Beatus sibi videtur esse moriens. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Ita prorsus, inquam; Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem.

Quid iudicant sensus?
Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.
Praeteritis, inquit, gaudeo.
Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.
Praeclare hoc quidem.
Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Vides igitur te aut ea sumere, quae non concedantur, aut ea, quae etiam concessa te nihil iuvent. Nec enim figura corporis nec ratio excellens ingenii humani significat ad unam hanc rem natum hominem, ut frueretur voluptatibus. Ex quo magnitudo quoque animi existebat, qua facile posset repugnari obsistique fortunae, quod maximae res essent in potestate sapientis. Pollicetur certe. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Certe non potest. Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed etiam, ut tu vis, solum bonum videri. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit?

Quis Aristidem non mortuum diligit? Cum enim summum bonum in voluptate ponat, negat infinito tempore aetatis voluptatem fieri maiorem quam finito atque modico. Numquam audivi in Epicuri schola Lycurgum, Solonem, Miltiadem, Themistoclem, Epaminondam nominari, qui in ore sunt ceterorum omnium philosophorum. Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. Simul atque natum animal est, gaudet voluptate et eam appetit ut bonum, aspernatur dolorem ut malum. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus;

  1. Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit.
  2. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior.

Istud quidem, inquam, optime dicis, sed quaero nonne tibi faciendum idem sit nihil dicenti bonum, quod non rectum honestumque sit, reliquarum rerum discrimen omne tollenti.

  • Quasi vero aut concedatur in omnibus stultis aeque magna esse vitia, et eadem inbecillitate et inconstantia L.
  • Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius.
  • Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit?
Leave a Reply